Hocam Cemal Reşit

Merhum Cemal Bey'le derse do notasından başladım. Çocuk yaşta ve hiçbir teorik bilgim olmadığı halde bana ders vermeyi kabul etmişti. Yanılmıyorsam benden evvel bir de çok genç yaşta vefat eden piyanist Mayda Arkan'ı bu şekilde yetiştirmiş. Cemal Reşit gibi büyük bir müzisyen için do notasından başlamak çok zor ve sabır isteyen bir işti. Kendine özel üslubu içinde notayı doğru okuyamadığım bir derste "Aa şekerciğim, insan bunu anasının karnında bilir" demişti. Sistemsiz bir şekilde ders veren hocam, her konuya birden girerdi. Cemal Reşit bir hoca değil, başlı başına bir konservatuvardı. Mesela daha üç ay piyano dersinin ardından bana Beethoven'in Pathetique Piyano Sanatını çaldırmıştı. Onun kendine has sistemi bir cesaret işiydi. "Mesele bir kez denize atlamakta" derdi.

Solfej dersi yerine operaların şan partilerini söyletirdi. Kendi hem orkestrayı çalar, hem de korolara, düetlere kendi sesle iştirak ederdi. Bir gün Madame Butterfly'ı bana okuturken, evinin salonunu bir sahne haline getirmiş, bir antika koltuğun arkasında intihar etmişti. 

Münih ve Londra'da tahsil ettiğim senelerde de onu defalarca ziyaret ettim ve her defasında beni dinler, eleştirilerini esirgemezdi. Hiçbir zaman kırıcı bir söz söylediğini anımsamıyorum. Çok iyi bildiği Fransızca'sı ile karışık mükemmel Osmanlıca'sı ile daima zerafetini, inceliğini muhafaza eden Cemal Reşit, kelimenin tam anlamıyla bir İstanbul beyefendisiydi. Bugün bile piyano başında çalışırken, sesi kulaklarımda her an beni dinliyormuş hissiyle yaşarım. Daha sonra bir çok büyük hocayla, piyanistle çalışmama rağmen, onun tesiri bende insan ve müzisyen olarak en derin izlerini bıraktı. Her bakımdan 20. asrın büyük şahsiyetlerinden biri olan aziz hocamı daima tazimle yad ediyorum.

Münih, 26 Ocak 1995

Vedat Kosal'ı 2001 yılında kaybettik. Resimde Cemal Reşit Rey, iki öğrencisi Seher Tanrıyar ve Vedat Kosal'la...