"Melodi, öğrenilmez, hissedilir". Baba Mozart, "Gel, Mozart" dedi, "seninle biraz ıslık çalalım". Baba Leopald Mozart Salzburg Piskoposunun maaşlı müzikçisiydi. Anne Mozart ise şehrin en güzel kadınıydı. Küçük W.A. Mozart, inanılmayacak kadar piyano çalıyordu. Komşular bu çocuğun kulaklarının büyülü olduğuna inanıyorlardı. Daha okumayı öğrenmeden ses tonlarını birbirinden ayırmasını öğrenmiş, kulağına gelen bir melodiyi piyanoda aynen çalarak herkesi şaşırtmıştı. W.A. Mozart'ın gözleri yüzüne göre çok büyüktü. Salzburg halkı Baba Leopold Mozart'a ikide bir : Oğlunun bu koca gözleri neler görüyor? diye sorarlardı, aldıkları cevap da : "Onlarda deha pırıltıları var. İnsana bakarken "ben şiir yazamam, resim yapamam, ama müzik besteleyebilirim" diyorlar. "Ben müzikçi olarak doğmuşum" olurdu.
Şu W.A. Mozart, pek garip bir çocuktu. Günde belki yüz kere annesiyle babasının boynuna sarılır, onu sevip sevmediklerini sorardı. Baba, şaka olsun diye sevmiyorum derse, o iri gözler hemen yaşarıverir, dudakları üzüntüyle titremeye başlardı. İnsan böyle bir çocukla nasıl başa çıkabilir? Onun kalbinin yaralarını neyle sarabilir? O kadar duygulu, bir çocuktu ki,
davul gürültüsünden bile rahatsız olurdu. Mozart, beş yaşındayken bir piyano konçertosu bestelemişti. Bu o kadar güçlü bir eserdi ki hiç bir piyanist
çalamıyordu. Gerçekten üstün bir kabiliyet... Çocuğu alıp uzun bir Avrupa
turnesine çıkarmalı, küçük kız kardeşini de beraber götürmeli, zira o da bir
dahi çocuktur. Bu iki dahi çocuk sayesinde cepleriniz parayla dolup taşar.
Müzikseverler bu iki küçük şeytana her haldebayılacaklar, onları hediye ve sevgi yağmuruna tutacaklardır...
Baba Leopold Mozart, bunları önceden düşünüp iki çocuğunu Münih'e götürdü. Avusturya Kraliçesi Maria Theresa'nın huzurunda konser vermelerini sağladı.
Münih'den sonra Heidelberg'e gittiler. Küçük Mozart'ın parmakları orgun tuşları üzerinde sanki gezinmiyor, uçuyordu. Dinleyiciler onu iyece
dinleyebilmek için nefes almaktan bile çekiniyorlardı. Baba Mozart
çocuklarını Frankfurt'a götürüp ünlü şair Goethe ile tanıştırdı. Sonra da
Fransa'ya gittiler. Madam Pompadour'un maiyetindeki asilzadeleri eğlendirmek
için konserler verdiler. Londra'ya, Hollanda'ya gittiler. İmparatoriçeler,
dahi çocukları kucaklayıp öpüyorlar, karallar onları ayakta alkışlıyorlardı.
Mozart, dünyanın dokuzuncu harikasıydı. Büyük Sebastian Bach'ın oğlu da bir
çok ünlü müzikçinin hayatının son yıllarında bile küçük Mozart kadar müzik
bilgisine sahip olmadığını söylemişti. Mozart'ın ne de kocaman kafası
vardı. Narin vucuduna göre fazlaca büyük sayılırdı. Mozart ailesinin
dostları küçük oğlanın akıllılığını anlata anlata bitiremiyorlardı. Küçük
Mozart, biraz büyüdükten sonra İtalya'ya giti. Burada müzik kabiliyetini
geliştirip,yeni eserler besteleyecekti. Ünlü bestecilerin vatanında Mozart
sihirli melodileriyle herkesi coşturmasını bilmişti. Bestelediği operaların
oynandığı tiyatrolar her gece müzikseverlerle dolup taşıyordu. Üstelik daha
çocuk sayılacak yaştaydı. Opera bestelemek ona hiçte zor gelmiyordu.
Sonra hafızası o kadar kuvvetliydi ki... St. Peter Katadralinde söylenmesi
adet olan Miserere isimli kutsal eserin notalarını yazmak yasaklanmıştı.
Fakat Mozart'ın kulağı öylesine kuvvetli idi ki, bu eseri bir dinleyişte
notalarını ezbere yazıverdi. Pada da çocuğun bu başarısı üzerine ona şovalye
ünvanını verdi. Bologna'daki Filarmoni Derneği de yirmi yaşından küçük
olanları üye yapmamak için prensibinden vazgeçerek Mozart'ı derneğe üye
yaptı.
Mozart, Kral Mitridates'in hayatını anlatan operasını bu sıralarda
bestelemişti. Eser pek beğenildi. Dinleyiciler, küçük besteciye büyük
tezahürat yaptı. Artık herkes onun olağanüstü kabiliyetinden söz ediyordu.
Devrin tanınmış bestecileri ise dişlerini gıcırdatmaya başlamışlardı bile,
bu bacak kadar çocuk bizi unutturacak, diye endişeleniyorlardı.
Bir kimsenin çok küçük yaşta başarıya ulaşması çoğu
zaman kötü sonuçlara yol açar.. Büyüdükçe insanlar da artık ona bir harika
çocuk muamelesi yapmaktan vazgeçer. Bir zamanlar küçük sanatçıyı çılgıncasına
alkışlayanlar, karşılarında bir delikanlı görünce dudaklarını büküp
ortadan kayboluverirler. Mozart'ın da çenesinde sakallar çıkmaya
başlamıştı. Çocukluk devresini geçirmiş, olgun bir delikanlı havasına
girmişti. Artık insanların birbirlerine ne kadar az değer verdiklerini de
öğrenmişti. Çocukluğunun o zafer, alkış, öpücük dolu günleri de çoktan sona
ermişti. Salzburg Piskoposluğunda ayda yirmi beş Mark ücretle orkestra şefi
olarakçalışıyordu. Çevresinden hiçde memnun değildi. Piskopos onu mevkiine göre
fazla genç bulduğu için kıymet vermiyordu. Onun kabiliyetine de pek
inanmıyordu. Mozart'ın konservatuvarda müzik eğrenimi yapmamış olması da
piskoposun şüphelerini artırmaya yetiyordu. Mozart'a durmadan bir yere gidip
ciddi bir müzik öğrenimi yapmasını tavsiye ediyordu. Buna pek üzülen Mozart
da Salzburg'dan ayrılıp kendine başka bir iş aramayı kararlaştırdı. Onbeş
yaşında opera besteleyip Avrupa hükümdarlarını büyüleyen ünlü Mozart'a elbet
bir iş veren çıkardı. Babası, bu konuda Mozart'tan daha kararsardı. Oğluyla
yaşlı gözlerle vedalaşırken : "Tanrı'dan başkasına güvenme, Wolfgang! dedi.,
insanlar hakkında bir takım acı gerçekler öğrenip üzülmeni istemem."
Gerçekten de Mozart daha başlangıçta büyük bir hayal kırıklığına uğradı.
Çocukken bol bol alkışlandığı Münih'e gitmişti. Burada baş vurduğu kapıların
hepsinden geri çevrilmişti. Mozart, bir kaç yıl konservatuvarda okusa belki
o zaman birşeyler bulmak mümkün olabilecekti. Genç adam, Ausburg'a gitti.
İtalya, Almanya, Fransa, İspanya ve İngiltere'deki genç meslektaşlarıyla
boy ölçüşmeye can atıyordu. Onun müzik konusunda başaramayacağı hiç bir iş
yoktu, hiç kimsenin de onun kadar güzel piyano çalabileceğine ihtimal
vermiyordu. Besteleyeceği güzel eserlerle milyonların sevgisini kazanması
pekala mümkündü. Hiç olmazsa, zengin ailelerin kabiliyetli çocuklarına müzik
dersleri vererek geçimini sağlayabilirdi. Evet, ders verip zengin olacaktı.
Ama gerçekte o bir öğretmen değil, besteciydi. Ders vermeyi herkes
başarabilirdi ama herkesin eser bestelemesi de imkansızdı. Tanrının ona
verdiği kabiliyetleri karanlıklara gömmeye hiç hakkı yoktu.
Günün birinde Mozart'ın hayallerinin gerçekleşmesi için bir ümit belirdi.
Zengin bir Kont, genç besteciyi Münih'e davet etmişti. Mozart burada bir
Alman operası besteleyecekti. Böylece bir ulusal tiyatronun doğması için ilk
adım atılacaktı. Mozart, bu teklifi pek beğendi. Hemen zihninden bir hesap
yaptı. Yılda dört opera besteleyecek, bir kaç yüz dolar kazanacaktı. Genç
besteci, bir süre neşesini kaybetmedi. Fakat ne yazık ki Kont, bu projeyi
gerçekleştirebilmek için baş vurduğu zengin dostlarının hepsinden red cevabı
almış, proje de suya düşmüştü. Bunun üzerine Mozart müzik derslerine dönmek
zorunda kaldı. Maddi sıkıntılarının yanı sıra Ausburg'daki hayatına bir
türlü alışamamıştı. Bir iki aşk macerasıyla oyalandıktan sonra Mannheim'e
hareket etti. Tatlı güney rüzgarlarının estiği bu şehirde Mozart kendine
yeni arkadaşlar bulmakta gecikmedi. Koro şefinin kızı Rosa Cannbich ile de
pek iyi anlaşıyordu. Mozart bu genç kız için bir sürü eser besteledi. Bu
arada Aloysia Weber ile tanışması genç adamın hayatının akışının değişmesine
yol açtı. Artık Mozart, Aloysia'dan başkasını düşünemiyordu. Şan öğrenimi
yapmakta olan genç kız bir süre sonra İtalya'ya gidip çalışmalarına orada
devam edecekti. Mozart da Aloysia'nın peşinden İtalya'ya gitmeye
niyetleniyordu. Fakat baba Mozart oğlunun bu isteğine karşı koydu. Bir
mahalle kızının peşinden İtalya'ya gidilir miydi hiç? Mozart her şeyden önce
kendi geleceğini düşünmeliydi. Bu kızla evlenip fakir bir müzisyen olarak
bir tavan arasında hayatının en güzel yıllarını tüketmesi doğru muydu?
Hayır, değildi. Mozart evlenmeyip, Paris'e gidecek, orada müzik tahsiline
devam edecekti. Tahsilini yaparken müzik dersleri vererek geçimini
sağlayabilirdi. Annesini de Paris"e götürürse daha rahat yaşayabilirdi.