Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'ndan emekli olan babam baterist Kazım Tüzel ile Ankara  Operasından emekli ağabeyim flütist Nidai Tüzel'in teşvikleri sonucunda, 1951 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı klarinet bölümüne kayıt olmuştum. Cebeci semtindeki okulumuzda "on odalar" denilen, merkezden üst katına döner bir merdivenle çıkılan, galeria tarzında ve ses yalıtımı amacıyla duvarları birbirine değmeyen, dairenin etrafına dizilmiş kareler şeklinde odalar bulunurdu.  Hocamız  Cemal  Reşit Rey'in ders yaptığı kompozisyon odasının üzerinde bulunduğu koridor da buraya açılıyordu. 

Seçkin ve unutulmayacak değerli hocamız Cemal Reşit Rey, papyonlu kıyafeti ve güler yüzü ile hala hafızamdadır.  Çalışmaların odalarda  yapılıyor olmasına rağmen ben, akustiğini beğenmediğimden, odada değil, koridorda çalışmayı tercih ederdim. Ancak, koridordaki ses, odaları rahatsız eder düşüncesi beni tedirgin ediyordu. Bu nedenle ve içerde çalışanlara rahatsızlık değil bilakis güzel örneklerle ilham vermek, yardımcı olmak maksadıyla, çocukluğun verdiği hayal ve düşünceler içinde, en seçkin parçalarımı en özenli tarzda çalma gayreti ile çalışırdım. Nitekim bu davranışım için, nazik ve sevecen hocamın rahatsızlığını belirten olumsuz bir itirazını duymuş değilim. Çalışmayı daima teşvik ederdi. 

Okulu bitirip, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrasında göreve başladığımda sayın hocam, konser programına alınan eserlerinin genellikle CSO'da yapılan ilk icrasında veya her çalışmamızda ve bant kayıtlarında, daima büyük bir dikkat ve itina ile provalara katılır, şef ve icracılarla sürekli irtibat halinde olur, yapılmasını istediklerini açıklardı. Eserlerinde genellikle basklarinete önemli sololar yazıyor olması sonucunda, çok defa benim icram ile de ilgilenmiş, açıklama ve uyarılarda bulunmuştur. İkazları daima haklı ve yapıcı olurdu. Takdirini açıklar ve insanı motive ederdi. Eserleri beğeni ile dinlenir, bu da onu, herhalde çok mutlu ederdi.

Türkiye bu büyük sanatçısıyla gurur duymalıdır.