LÜKÜS HAYAT İÇİN...

Haldun Dormen bu yazıyı Lüküs Hayat'ın 1985'de sahnelenmesi sırasında yazmıştı.

Türrkiye’de doğup büyümüş kim vardır ki, “Lüküs Hayat”ın melodisini duymamış olsun. Oyunu benim gibi görme şansı bulamamış olanlar bile bu operetin adını duyunca, eski bir dosttan söz edilmiş gibi olurlar. 

Cemal Reşit’in bir yapıtını sahneye koymam ilk olarak 1969 yılında “Yaygara 70” müzikaliyle gerçekleşmişti. O yıllarda Erol Günaydın’la hazırladığımız bu oyunun, müziklerini ünlü besteciye yazdırmak istiyor, fakat Ekrem Reşit’in vefatından sonra bir daha bir operete imzasını atmamaya kararlı olduğunu duyduğumuzdan, yanaşmaya cesaret edemiyorduk. 

Sonunda Faruk Yener’in araya girmesiyle karşımızda herşeye hazır, heyecan dolu, genç kafalı bir besteci bulduk. Cemal Reşit Rey ve Erol Günaydın’la birlikte “Yaygara 70”den “Uyy! Balon Dünya” ve Avrupa turnesinde büyük başarı kazanan “İstanbul Masalı” adlı iki müzikal daha hazırladık. Şimdi dördüncü kez bir Cemal Reşit Rey yapıtı hazırlama şansı çıktı karşıma. Hem de en ünlü opereti, Türk Tiyatrosu’nun klasiklerinden biri sayılan “Lüküs Hayat”. 

“Lüküs Hayat”ı 1963 yılında o zamanlar radyonun genel müdürü Turgut Özakman’ın isteği ile radyoya uygulamam düşünülmüş, fakat iş bir türlü gerçekleşmemişti. 1973’te televizyonda Münir Özkul, Altan Karındaş, Pekcan Koşar, Güzin Özipek, Ali Poyrazoğlu, İsmet Ay, Füsun Önal, Hadi Çaman, Suna Selen gibi sanatçılarla yönettiğim “Lüküs Hayat” daha çok teknik nedenlerle fiyaskoyla sonuçlanmıştı. Şimdi Şehir Tiyatroları’nın 70’inci yıldönümü nedeniyle eski dost “Lüküs Hayat” gene çıktı karşıma. Cemal Reşit Rey’in bir yapıtını sahnelemem, onunla yeniden sık sık telefonda konuşarak “Efendim, o şarkıyı ikinci perdeye mi koysak?” gibi soruları sorabilmem, onun arada bir çoşup “Harika!” diye ellerini çırpması benim için ne büyük mutluluk anlatamam. 

Umudum “Lüküs Hayat”ın ilk perdesini açtığından tam elli bir yıl sonra, kendi tiyatrosunda yapılan Reprise’in başarı kazanması, ve benim gibi bu ölümsüz operetin yalnız müziklerini bilenlerin, prodüksiyonumuzu izledikten sonra, bu müzikalin en değerli anıların arasında yer almasıdır. Ne mutlu bize ki çok yeni olmasına rağmen bizim tiyatromuzun da artık klasikleşmiş oyunları var.